Hoera voor de EP van onze eigen Nederlandse The Sin Committee! Met zijn bovengemiddeld mooie artwork en smeuige liederen. Ze durven stiltes te laten vallen, gaan van stroperig traag naar beukend hard, produceren lekkere basloopjes en spuwen grunts en geïnspireerde drumroffels.

Het zijn bovenal aantrekkelijk geconstrueerde nummers, die niet snel gaan vervelen dankzij de opvallende Mastodon invloed in de opbouw. Met name in Four 2 One is die gelijkenis niet van de lucht. Dit nummer springt er in mijn oren sterker uit (of juist in) dan titelsong Confess, wat meer op een geluid à la The End geinspireerd is. Het enige geluid dat mij maant de EP van repeat te halen is de zangpartij in het refrein van Straw Men, dat na drie keer luisteren een maximum dagelijkse hoeveelheid heeft bereikt. De zang is verder bijzonder goed gevarieërd, hoewel die af en toe wat minder clean zou mogen. Tenzij in de planning staat om zo zuiver als Aaron Wolff van The End te gaan zingen: dan zijn alle mogelijke bezwaren van de baan.

Wat ik nu het liefst wil horen is een compleet album, dat meer ruimte laat voor instrumentale adempauzes, experiment met extra instrumenten (waarom toch altijd zo conservatief in samenstelling?) en technisch verder ontwikkelde zangpartijen. En lekker cliché: een akoestische bonustrack. Het zal The Sin Committee een worst wezen wat ik wil horen. Als ze maar een album uitbrengen!

http://zwaremetalen.com/recensie/13082/The-Sin-Committee-Confess.html


<back>