Confess. Gedurende het optreden wordt in ieder geval één ding duidelijk: de nieuwe nummers zijn veel sterker dan de enkele oudere die gespeeld worden: energieker en een stuk krachtiger. Op de uitvoering van de progressieve metal/rock valt weinig aan te merken. Het is goed te zien dat de vier mannen ervan genieten hun nieuwe materiaal te spelen en de band gaat behoorlijk fanatiek tekeer. Blikvanger van de band is zanger Joris, die schijnbaar moeiteloos weet te schakelen tussen een heldere en typische rockzang en diepe grunts. Ook mooi om te zien is hoe bassist Willem het gebrek aan een tweede gitarist (toch vaak een vereiste voor een stevige progressieve band) goed weet te compenseren met effecten en zwaar aangezette baspartijen.

Muzikaal gezien doet The Sin Committee denken aan de verschillende projecten van Devin Townsend (bijvoorbeeld The Devin Townsend Band en  Ziltoid). Net als de Canadees heeft The Sin Committee er een handje van de nummers vol te proppen met een breed scala aan harmonische gitaarloopjes, zware riffs, melodieuze zanglijnen en grunts. De grote variatie en complexe structuur die elk nummer afzonderlijk kent, mag je dan ook met recht progressief noemen. The Sin Committee vergt wel behoorlijk wat aandacht van de luisteraar. Echte rustpunten worden niet ingebouwd en van uitgesponnen, zich repeterende passages is geen sprake.

Het publiek reageert enthousiast op het nieuwe materiaal. Aan het einde van het optreden wordt er geroepen om een toegift en bij gebrek aan meer nummers wordt besloten het eerste nummer van de set nog een keer te spelen. Een prima keuze want dit is het beste van de set.

Het is voor de band nu afwachten hoe de ep wordt onthaald. The Sin Committee heeft in ieder geval de potentie om een breed publiek aan te spreken, zowel die-hard metalfans als de wat melodieuzere ingestelde liefhebbers van stevige rock zouden met ‘Confess’ goed uit de voeten moeten kunnen.